Usługi Kominiarskie Józef Nowakowski
Usługi Kominiarskie Józef Nowakowski - Dane kontaktowe Kominiarz Kalisz - Zakres usług Kominiarz Kalisz - Z kominiarzem bezpieczniej! Kominiarz Kalisz zaprasza do współpracy Przystępne ceny usług kominiarskich Kominiarz Józef Nowakowski cieszy się zaufaniem wielu klientów Usługi Kominiarskie Józef Nowakowski - www.kominiarz.kalisz.pl

Historia kominiarstwa

Zawód kominiarza powstał wraz z postępem technologicznym na świecie. Już w starożytnej Grecji znajdujemy dowody o istnieniu w każdym domu otworu z zamkniętą klapą. Poeta grecki Alexis wspomina o urządzeniach bardzo prymitywnych do odprowadzania dymu na zewnątrz budynku. Rzymianie natomiast nie budowali w swych domach czy pałacach kominów. Dym z paleniska uchodził samoczynnie przez otwory dachów, jakie znajdowały się w domach o mniej lub bardziej celowo przemyślanej formie.

Dopiero w trzecim i czwartym wieku rozpoczęto budować tzw. kominy otwarte bezpośrednio nad ogniskami - jako szerokie płaszcze, które spoczywały na filarach, a ku górze zwężały się w kanał wychodzący przez dach na zewnątrz budynku. Kominy otwarte i ogniska przekształcały się stopniowo w paleniska i kominy zamknięte. Pierwsze kominy były szerokie, najczęściej w wymiarze 1 x 1 [m] i niskie. Równolegle z rozwojem budowy kominów powstał i kształtował się zawód kominiarza.

Udokumentowane początki kominiarstwa sięgają trzynastego wieku, gdzie starano się już powszechnie wyprowadzać dym do wyższych warstw atmosferycznych - przez kominy wychodzące ponad dachy budynków. Najstarsze zabytki z tego okresu to tzw. kominy szerokie o dużych przekrojach. Świadectwo o istnieniu tego rodzaju kominów, zawarte jest w piśmie wenecjańskim z roku 1347. W czternastym wieku budowano w Rosji pierwsze bardziej przydatne i ekonomiczne kominy o małych przekrojach, tzw. kominy wąskie. Z miarodajnych pism i świadectw wynika, że podobne kominy budowano nieco później, bo w roku 1418 we Frankfurcie nad Menem, w Pradze, Wiedniu i Krakowie.

Rozwój budowy kominów i kanałów połączeniowych (szczególnie w większych obiektach, pałacach, zamkach, klasztorach, urzędach) stwarzał rozległe niebezpieczeństwo powstawania pożarów. Częste zapalanie się sadzy stało się nagminną przyczyną groźnych w skutkach pożarów obejmujących często całe miasta, niszcząc dorobek i trud wielu pokoleń.

Zanieczyszczone kanały uniemożliwiały użytkowanie palenisk. Stąd pojawiła się konieczność regularnego czyszczenia kominów. Pierwsi fachowcy (kominiarze) działali właśnie na przełomie XIII i XIV wieku. Przez długi czas czyszczono kominy wyłącznie w miastach, pałacach, zamkach i klasztorach, gdyż fachowców było mało, a zapotrzebowanie na rzemieślnicze usługi kominiarskie - bardzo duże.
Kominiarzy darzono wielkim szacunkiem i zaufaniem, a ich pracę uznawano jako wyjątkowo pożyteczną, ciężką i niebezpieczną. Zjawienie się kominiarza w mieście lub obiekcie uznawane było przez lud jako szczęście, gdyż kominiarz był tym, który zapobiegał nieszczęściu, chroniąc miasta i ludy przed pożarami.

Kominiarze cieszyli się łaską królewską i cesarską, zwłaszcza w wieku osiemnastym. Na przykład w Austrii za czasów panowania cesarza Karola VI i cesarzowej Marii Teresy kominiarze byli zwalniani od służby wojskowej, otrzymywali pozwolenie na noszenie "uniformu" (munduru urzędowego) z szablą urzędniczą, godłem państwowym i cylindrem. Z takich samych uprawnień korzystali mistrzowie kominiarscy w Polsce za czasów panowania króla Stanisława Augusta Poniatowskiego.

Pierwsze cechy kominiarzy powstały w wieku szesnastym. Norymberga (Niemcy) była pierwszym miastem, które już w 1515r posiadało własny cech kominiarski. Kominiarze z czeskiej Pragi mieli swój własny cech dopiero w roku 1657. W Polsce zaś cech kominiarzy powstał w wieku osiemnastym (1776 r - Warszawa).

Powstanie cechów miało dla rozwoju zawodu kominiarskiego doniosłe znaczenie. Cechy przyczyniały się do podnoszenia rangi zawodu oraz dbały o etykę zawodową. Rzemieślników poddawano kontroli zawodowej i moralnej. W wyniku starań cechów kominiarskich ustanowiono wiążące urzędowe przepisy mające korzystny wpływ na rozwój rzemiosła kominiarskiego i prawidłową budowę kominów. Pierwszą w Europie wiążącą ustawę o budowie i warunkach konstrukcyjnych kominów ustanowiono w Austrii w roku 1849. Noszenie ustanowionych przez cechy galowych mundurów przysługiwało tylko wyróżniającym się członkom cechów. Krój czarnych galowych mundurów kominiarskich był zbliżony do kroju mundurów żołnierskich tamtych czasów. Obecnie ubranie robocze kominiarzy, a szczególnie górna ich część, przypomina w pewnej mierze tamte średniowieczne mundury galowe (dwurzędowy układ guzików, sztywny stojący kołnierz, szeroki pas itp.).

Cały wiek dziewiętnasty i pierwsze lata wieku dwudziestego (utrata niepodległości) nie pozwoliły na dalsze umacnianie roli i znaczenia kominiarstwa w Polsce oraz ukształtowanie własnego, polskiego, modelu tej branży. Na obszarach byłego zaboru rosyjskiego likwidowano wszystkie cechy kominiarskie i tym podobne organizacje rzemieślnicze, a kominiarze zostali włączeni do straży ogniowej (pożarnej). Kominiarstwo przestało praktycznie istnieć jako rzemiosło.
Zupełnie inaczej kształtowała się sytuacja kominiarzy na obszarach będących pod zaborem austriackim i prusko-niemieckim. Istniały tam organizacje rzemieślnicze, takie jak cechy lub korporacje kominiarskie.

Pierwsze lata po pierwszej wojnie światowej (po odzyskaniu niepodległości) zapoczątkowały nową historię rzemiosła kominiarskiego w Polsce. Początki były trudne i burzliwe. Obowiązywały różne, odmienne przepisy regionalne, nie zawsze korzystne nawyki i tradycje, zasady organizacyjne, styl pracy itp.
Ujednolicenie działalności rzemiosła kominiarskiego nastąpiło w roku 1928 na mocy ustanowionego w 1927r prawa przemysłowego i wydania przepisów szczegółowych i wykonawczych, w myśl których zaliczono kominiarstwo do rzemiosł koncesjonowanych. Województwa dzielono na okręgi (rejony) kominiarskie, a władze powiatowe przydzielały koncesje. Podobne przepisy obowiązywały w okresie międzywojennym w większości państw europejskich.

Najwyższy w skali Europy poziom reprezentowało w latach trzydziestych (okres międzywojenny) rzemiosło kominiarskie w Niemczech. Daleko idące, przyznane kominiarzom przez władze państwowe, uprawnienia w działaniu i egzekwowaniu ich postanowień, stawiały ten zawód w czołówce pod względem rangi społeczno-zawodowej. Profilaktyczne działania kominiarzy na rzecz ochrony przeciwpożarowej i ochrony środowiska zyskały przychylną i życzliwą aprobatę ogólnospołeczną. Wysoki poziom reprezentowało również rzemiosło kominiarskie na Węgrzech, w Australii, Szwajcarii, Danii i Szwecji.

Rozwój rzemiosła kominiarskiego przyśpieszały różne wydawnictwa, w tym podręczniki szkoleniowe, biuletyny informacyjne, miesięczniki branżowe itp. Informatorem i czasopismem techniczno-zawodowym rzemiosła kominiarskiego w Polsce jest wydawany regularnie, począwszy od roku 1930, miesięcznik Kominiarz Polski.

W latach 1949-1952 powstały spółdzielnie kominiarskie, różniące się poważnie w swych założeniach, strukturach organizacyjnych, wielkościach, kadrach fachowych i terytorialnym zasięgu działania. Powoływano małe spółdzielnie kominiarskie działające w jednym powiecie, większe - działające w kilku powiatach oraz nieliczne, obejmujące swoim zasięgiem działania obszar dawniejszych województw.

Dziś rzemiosło kominiarskie działa na prawach wolnego rynku, lecz nie zwalnia to właścicieli budynków i innych obiektów budowlanych z obowiązku korzystania z usług kominiarskich.  

Rozwój techniki grzewczej sprawił, że zakres pracy kominiarza objął szeroką działalność profilaktyczną, polegającą na zapobieganiu szkodom, jakie mogą powstać wskutek nieprawidłowego funkcjonowania przewodów kominowych i urządzeń grzewczo-kominowych.

Usługi Kominiarskie Józef Nowakowski
Usługi Kominiarskie Józef Nowakowski Kominiarz Kalisz - Strona główna Kominiarz Kalisz - Oferta Kominiarz Kalisz - Kontakt